Mic
කිසිදු දොඹකරයක් හෝ කප්පි පද්ධතියක් නැතිව, ටොන් ගණනක් බර යෝධ කළු ගල් පර්වත, ලක්ෂ ගණනක් ගඩොල් සහ සංකීර්ණ ජල නල පද්ධති සීගිරිය වගේ අඩි 600ක් උස මහා පර්වතයක් මුදුනට රැගෙන ගියේ කොහොමද? 
මෙය හුදෙක් දහස් ගණනකගේ වහල් ශ්රමයෙන් පමණක් කළ හැකි දෙයක් නොවන බව ඕනෑම දක්ෂ ඉංජිනේරුවෙකුට වැටහෙන කරුණක්. එසේ නම්, පැරැන්නන් සතුව තිබූ ඒ රහස් “ගුරුත්වාකර්ෂණය අභිබවා යාමේ” තාක්ෂණය කුමක්ද? නූතන භෞතික විද්යාව පවා අද වන විට කුඩා පරිමාණයෙන් අත්හදා බලන “Acoustic Levitation” (ශබ්ද තරංග මඟින් ද්රව්ය පාව කරවීම) පිටුපස ඇති සැබෑ විද්යාව මෙන්න! 
ටිබෙටයේ සහ සීගිරියේ නොවිසඳුණු අබිරහස:
ටිබෙට් වාර්තා: ටිබෙට් රටේ පුරාණ භික්ෂූන් වහන්සේලා සුවිශේෂී දිගු හොරණෑ (Ragdon) 19ක් සහ මහා බෙර 13ක් යොදාගෙන, ඒවායින් නිකුත් වන ශබ්ද තරංග එකම ලක්ෂ්යයකට එල්ල කර (Sound Focusing), මීටර් සිය ගණනක් ඈතින් තිබූ යෝධ ගල් පර්වත අහසේ පාවී යන සේ කන්ද මුදුනට එසවූ බවට බටහිර පර්යේෂකයන් (උදාහරණයක් ලෙස Henry Jenson වැනි ඉංජිනේරුවන්) විසින් විද්යාත්මකව වාර්තා කර තිබේ.
හෙළ තාක්ෂණය: පුරාණ හෙළ ඉංජිනේරුවන් සීගිරිය පර්වතය සහ මහා ස්තූප නිර්මාණය කිරීමේදී ගල් එසවීම සඳහා භාවිතා කර ඇත්තේ ද මන්ත්ර සහ සජ්ඣායනා ලෙසින් අප අතරට පැමිණි, මේ කියන මහා “ශබ්ද තරංග තාක්ෂණයයි”!
1. ගුරුත්වාකර්ෂණය පරදන “Standing Wave” විද්යාව:
නූතන ධ්වනි භෞතික විද්යාවට (Acoustic Physics) අනුව, ශබ්දය මඟින් වස්තුවක් පෘථිවි ගුරුත්වාකර්ෂණය අභිබවා වාතයේ රඳවා තැබිය හැක්කේ මෙන්න මෙහෙමයි:
ප්රතිවිරුද්ධ තරංග ගැටීම: සුවිශේෂී සංඛ්යාතයකින් (Frequency) යුත් ශබ්ද තරංග දෙකක් එකිනෙකට ප්රතිවිරුද්ධ දිශාවලින් මුදාහැර එකිනෙක ගැටීමට සලස්වනු ලබයි.
ස්ථාවර තරංග කලාපය (Standing Wave): මෙහිදී එම තරංග දෙක එකිනෙක මත අධිස්ථාපනය වීමෙන් චලනය නොවන ස්ථාවර තරංගයක් (Standing Wave) නිර්මාණය වේ.
නිශ්චල ලක්ෂ්යය (Nodes): මෙම තරංගයේ ඇති අවම පීඩනයක් සහිත නිශ්චල ලක්ෂ්යයන් (Nodes) තුළට යම් ද්රව්යයක් ඇතුළු කළ විට, ශබ්ද තරංගයෙන් ඇති කරන පීඩනය (Radiation Pressure) මඟින් පෘථිවි ගුරුත්වාකර්ෂණ බලය සම්පූර්ණයෙන්ම නිෂ්ක්රීය කර, එම ද්රව්යය වාතයේ පාවෙමින් රඳවා තබා ගනී!
2. නූතන NASA පරීක්ෂණ සහ ක්ෂුද්ර පාවීම්:
මෙය නිකන්ම නිකන් උපකල්පනයක් නොවේ. නූතන විද්යාඥයන් සහ NASA ආයතනය අද වන විට විශේෂිත ධ්වනි කුටීර (Acoustic Chambers) තුළ අතිධ්වනික තරංග (Ultrasound) භාවිත කරමින් ජල බින්දු, කුඩා ලෝහ කැබලි සහ සතුන් පවා වාතයේ පාව කර පෙන්වීමට සමත්ව තිබේ.
වර්තමානයේ අපට මෙය කළ හැක්කේ කුඩා පරිමාණයෙන් වුවද, පුරාණ ලෝකයේ ඔවුන් සතුව තිබූ “සංඛ්යාත සුසර කිරීමේ” (Resonant Frequency Tuning) ගැඹුරු දැනුම සහ දැවැන්ත ධ්වනි උපකරණ (Resonators) භාවිතයෙන්, විශාල පර්වත පවා එසවීමට අවශ්ය මහා ශබ්ද බලයක් නිපදවීමට ඔවුන්ට හැකි වී තිබුණි.
3. මන්ත්ර සහ සජ්ඣායනාවල සැබෑ උපයෝගීතාව:
අතීතයේ මහා නිර්මාණ සිදු කරද්දී ගැයූ “ගල් කවි”, “ගල් මන්ත්ර” හෝ විවිධ සජ්ඣායනාවන් යනු නිකන්ම නිකන් කම්මැලි කමට ගැයූ කවි නොවේ. ඒවායේ අඩංගු වූයේ අක්ෂර සහ ස්වර රටා මඟින් පදාර්ථයේ බර සැහැල්ලු කළ හැකි, නැතහොත් පදාර්ථය කම්පනය කර ගුරුත්වාකර්ෂණයෙන් මිදිය හැකි නිශ්චිත සංඛ්යාතයන්ය!
අද විද්යාව “Acoustic Levitation” කියා රසායනාගාර තුළ සෙල්ලම් කරන මේ අපූරු ශබ්ද තරංග තාක්ෂණය, මීට වසර දහස් ගණනකට පෙර අපේ මුතුන් මිත්තන් මහා පර්වත සහ ස්තූප අහස උසට ඉදි කරන්නට ඉතාමත් සාර්ථකව පාවිච්චි කර තිබුණා! 
සීගිරිය මුදුනට යෝධ කළු ගල් ගෙන ගිය, නූතන විද්යාවත් මවිත කරන මේ “Acoustic Levitation” ශබ්ද තරංග තාක්ෂණය ගැන ඔයාලට මොකද හිතෙන්නේ? ඔයාලගේ අදහස් කමෙන්ට් එකක් දාන්න!
උපුටා ගැනීම : Nature Pulse SL
